یادداشت شماره ۱

سراسیمه در بُهت فرو رفته و جان‌ش غرق در استدلال‌های بی معنی از جهان و انسان است. از جبینش پوستی چروکیده مانده و لب‌های‌ش برای سالیان درازی‌ست که مزه آب را نچشیده است. وجود متزلزل‌ش را آهسته از سویی به سوی دیگر برده و گاه با دستان‌ش به مکانی اشاره دارد؛ مکانی لایتناهی آغشته به ایده‌هایی سمی و کُشنده. خواه که بیاندیشد یا نه، این جبر، او را به حرکتی والا، وا نمی‌دارد. در مقابل دیوار ایستاده و محکم با سر در آن فرو می‌رود، رفتنی که قاب ذهنی‌اش را در هر سویی نمایان ساخته؛ حال تنها تصویری از آن مانده! بدون هیچ اغماضی!

ارسطو عباسی
۱۵ تیر

منتشرشده توسط

ارسطو عباسی

یه نویسنده، وبلاگ‌نویس و توسعه‌دهنده خودآموخته‌ام. کسی که به هنر، برنامه‌نویسی، علوم، فلسفه، ریاضیات، ادبیات و مسافرت خیلی علاقه داره و هر روز سعی می‌کنه که چیزهای جدیدی رو یاد بگیره و آموزش هم بده.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *