آخرین وضعیت – بدرود تا مدت‌ها!

غذا رو گازه و منتظرم تا بپزه. ماکارونی درست کردم همیشه یکی از بهترین غذاهایی بوده که تونستم درست کنم و واقعا هم دوستش دارم. تا کمتر از یه ماه دیگه خونه رو تحویل میدم و تا به اینجا هم بعضی از وسایلم رو فروختم البته یه خورده‌ش مونده. لیسانس‌م رو نگرفتم و از دانشگاه انصراف دادم، پشیمون نیستم و از بابت‌ش راضی‌ام. تا چند وقت دیگه باید برم سربازی و البته اگر بنا بر فکری که دارم باشه کلی برنامه‌های خوب رو جلو می‌برم. سعی میکنم یه پولی جور کنم تا آیلتس‌م رو بگیرم چون خیلی بهش نیاز دارم و خودم رو در سطحی میبینم که بتونم نمره ۷ به بالا بگیرم. فقط یه ذره باید روی رایتینگ کار کنم. غذا در حال پختن… . برم یه سری بهش بزنم برمی‌گردم الان … برگشتم! یه پنج دقیقه‌ای‌ش مونده به اضافه اینکه رب کمی بهش زدم می‌دونید رب خیلی گرون شده. در هر حال این روزها تصمیم گرفتم که بعد از تمام شدن این دوره از پرداخت هزینه‌های دامنه و هاست دیگه وبسایت رو بروز نکنم و بجاش اگه متنی صحبتی چیزی بود از طریق پروفایل ویرگول براتون می‌نویسم. البته نوشتن برای دیگران رو هم دیگه خیلی دوست ندارم و بیشتر دارم به سمت دفترچه یادداشت‌م برمی‌گردم. توی این سه چهار سالی که توی این شهر بودم یه سری ایکاش وجود داره که دوست دارم ازشون حرف بزنم.

ایکاش ترم اولی که توی خوابگاه بودم بیشتر از اینکه مشغول کتاب خوندن و برنامه‌نویسی و… بودم با دوستان بیشتر حال می‌کردم و شبا باهاشون می‌رفتم بیرون. ایکاش وقتی که خونه گرفتم بجای اینکه تنها باشم یکی از دوستان رو می‌آوردم پیش خودم و با اون خونه می‌گرفتم. ایکاش بجای اینکه توی دانشگاه مدام به این فکر کنم که چطوری یه تغییری توی روند آموزش و… ایجاد کنم به خودم فکر می‌کردم و یه باشگاهی می‌رفتم. ایکاش بجای پول خرج کردن صرف کتاب و مدام صرف هزینه‌های مختلف صرف چیزهای اینجوری بیشتر رستوران می‌رفتم، تفریح می‌کردم و…، ایکاش بیشتر روی حقوقم مدیریت داشتم و پس انداز می‌کردم، ایکاش وقتی که گفتن با یه بار دیدن عاشق طرف نشو عاشقش نمی‌شدم و احساساتم رو کنترل می‌کردم و یه لحظه وایسید برم سر بزنم به غذا برگردم … غذا آماده‌ست ولی فعلا بزار اینو تموم کنم بعد می‌خورم به اضافه اینکه هنوز تصمیم نگرفتم Final Portrait 2017 رو با غذا نگاه کنم یا به کمدی شو مورد علاقه‌م. ایکاش‌های بیشتری هم هستن که بجای نوشتن‌شون زبونم آب افتاده که برم غذام رو بخورم … یه موسیقی هم بزارم براتون که حالش رو ببرید.

روز خوش – ارسطو ساعت ۱۴:۴۴ دقیقه شهریور ۹۸

*راستی تازگیا تولد بیست سالگی‌م بود!

ویدیوکست: معرفی ویرایشگر VSCodium – کانفیگ برای قسمت‌های بعدی

به نظر عجیب میرسه چونکه قبلا اسمش VSCode بود؟!! خب باید بگم که این اون نیست! البته بیشترش یکیه ولی در کل این اون نیست! خودمم قاطی کردم کدوم کدومه .. ویدیو رو ببینید متوجه میشید. در ضمن من در آینده میخوام یه سری ویدیو آموزشی ضبط بکنم راجع به پایتون و جاوااسکریپت و… این کانفیگ ادیتور من برای این ویدیوها هستش پس دیگه نیازی نیست هر بار اینا رو بگم.

معرفی VSCodium – لینک یوتیوب

من از هوش‌ مصنوعی وحشت دارم!

چند مدت پیش بود که با یکی از دوستان پای بحثی در ارتباط با هوش مصنوعی نشستیم و به صورتی سعی داشتیم تا از نقطه نظرات مخالف و موافقی که داریم یک مخرج مشترک گرفته و یک نتیجه‌گیری کلی را به صورت یه مقاله‌ای چند صفحه‌ای بنویسم. اما این کار بدلایلی صورت نگرفت. با این حال من در این مقاله قصد دارم در ارتباط با نقطه نظرات خودم در ارتباط با هوش مصنوعی صحبت کنم. طبیعی‌ست که من دانش تخصصی ریاضی/مهندسی در ارتباط با هوش مصنوعی ندارم و بیشتر دوست دارم تا به صورت «حضور در اجتماع» هوش مصنوعی را بررسی کنم. نتیجه‌گیری من به صورت کلی این است که هوش مصنوعی خطرناک بوده و می‌تواند به جامعه بشری ما آسیب برساند! اما چرا؟ چرایی این موضوع را می‌توانم در چندین نکته و مشاهدات‌م از خروجی‌های این تکنولوژی در یک دهه گذشته بیان کنم.

ابتدای کار نیاز است تا متوجه شویم که هوش‌ مصنوعی مانند هر تکنولوژی و یا ابزار دیگری دو حالت استفاده‌پذیری دارد، استفاده‌پذیری خوب و استفاده‌پذیری بد. درست مانند یک چاقو که با آن می‌توان یک میوه را پوست کند و یا آنکه یک انسان را کشت. با این حال هوش مصنوعی ابزاری بسیار پیچیده‌تر از یک چاقو است چرا که مدل‌هایی از هوش مصنوعی دارای آگاهی هستند و در خود آن‌ها یک ذهنیت یا بهتر است بگوییم الگوریتم برای انجام یکی از این حالت‌ها وجود دارد. برای مثال هوش مصنوعی که در نقش یک سرباز برای جنگیدن قرار خواهد گرفت قرار نیست که در جبهه جنگ برای سربازان دیگر پرچم صلح را بالا بکشد، او طراحی شده تا بکشد! پس در این حالت نمی‌توان چندان ساده‌ انگارانه رفتار کرد و گفت که یک هوش مصنوعی همواره می‌تواند خوب و بد باشد. با این حال ماهیت هوش مصنوعی در نهایت همان چاقو است و طراحان آن هستند که تصمیم به چگونگی آن می‌گیرند.

اما چه می‌شود اگر یک هوش مصنوعی خود را تولید کند؟ بحث اینجاست که اگر ما یک هوش مصنوعی را تولید کنیم که یک هوش مصنوعی دیگر را تولید کند و… هوش مصنوعی x به چه صورتی خواهد بود؟ آیا هوش مصنوعی x خواهد دانست که سازنده‌اش انسان است؟

اما چرا من از هوش مصنوعی به صورت تجربی وحشت دارم؟ بیکاری، سلطه‌جویی، مصرف‌گرایی، انحصار و… این‌ها مواردی هستند که تا به حال حاضر هوش مصنوعی به عنوان نتایج منفی به بار آورده است.

بیکاری – یک مثال همواره قضیه بوجود آوردن بیکاری با هوش مصنوعی را نفی می‌کند، مثال ایجاد تراکتور. زمانی که تراکتور ساخته شد کشاورزان فکر می‌کردند که این وسیله قرار است تعداد بسیار زیادی از آن‌ها را (مخصوصا کسانی که صرفا به صورت کارگر مانند کار می‌کردند) بیکار کند. اما اینگونه نشد چرا که در کنار کار کشاورزی آن‌ها می‌توانستند به شغل‌های جدیدی نیز روی بیاورند. برای مثال راننده، تعمیرکار، سهامدار ماشین آلات، کار در کارخانه‌های تولید و… . اما این موضوع نیاز به یک چیز دیگر دارد: آموزش. در جوامع توسعه یافته به سرعت می‌توان کارگران ساده‌ای که در یک بازه زمانی تنها کارشان آبیاری، درو کردن گندم و… بود را با یک تراکتور و موارد مرتبط با آن آشنا کرد اما در جوامعی که چنین قابلیتی برای افراد وجود ندارد پیشرفت تکنولوژی جدای از ایجاد بیکاری هیچ نقطه مثبت دیگری برای‌شان نخواهد داشت. مگر آنکه صاحب سرمایه باشید. با این حال هوش مصنوعی موضوعی نیست که یادگیری و کار با آن به سادگی رانندگی تراکتور و یا کار در خط تولید باشد. برای مثال یک ربات که می‌تواند جای گارسونی در رستوران را بگیرد چاره‌ای جز انجام کارهای دیگر را به گارسون (انسان) نمی‌دهد، البته اگر کاری باشد! این گارسون نمی‌تواند بعد از یک عمر کار کردن از ریاضیات پایه و علوم مهندسی شروع به یادگیری کرده و در یک شرکت روی توسعه مدل‌های هوش مصنوعی کار بکند. بنابراین هوش مصنوعی نه فقط در جوامع فقیر و عقب مانده بلکه در جوامع توسعه‌یافته نیز می‌تواند منجر به بیکاری شود.

سلطه‌جویی – چین یکی از کشورهایی است که مدل‌های مختلفی از هوش مصنوعی در آن پیاده‌سازی شده است. هوش مصنوعی که در اختیار دولت چین قرار گرفته آن را به یک وسیله منزجر کننده تبدیل کرده است. برای مثال در چین سیستمی تحت عنوان اعتبار اجتماعی وجود دارد که با مشاهده رفتار شهروندان به آن‌ها امتیاز داده و یا از آن‌ها امتیازاتی را کم می‌کند. این سیستم به گونه‌ای است که برای مثال اگر شما کار اشتباهی را انجام دهید و یا آنکه امتیاز کمی داشته باشید نمی‌توانید برای یک مدت از سرویس های عمومی مانند قطار شهری استفاده کنید. پیاده‌سازی چنین سیستمی به صورت تمام و کمال توسط مدل‌هایی از هوش مصنوعی انجام می‌شود. از این رو هوش مصنوعی می‌تواند دموکراسی را به خطر انداخته و ارزش اجتماعی افراد را کم کند.

مصرف‌گرایی – من از جمله افرادی نیستم که با پیشرفت تکنولوژی مخالف هستند با این حال از تکنولوژی‌های بدرد نخور که همگانی می‌شوند بیزار هستم. برای مثال من هیچوقت اهمیت وجود دستیار صوتی را درک نکردم. البته مطمئنا به عنوان یک تکنولوژی موضوع جذاب و خلاقانه‌ای هستند اما آیا قرار دادن این همه توجه روی آن ارزش دارد؟ افراد بسیار زیادی را می‌شناسم که حتی برای یک بار هم که شده از دستیار صوتی موبایل‌شان استفاده نکرده‌اند اما از زمانی که الکسا آمازون را دیده‌اند هر روز در حال تعامل برقرار کردن با آن و پرسیدن سوالات عجیب و غریب هستند! الکسا حاصلضرب ۳۸ با ۱۲ چقدر می‌شود؟ الکسا طول قله اورست چقدر است؟ الکسا لاک قرمز قشنگ‌تر است یا سبز؟ و… . این موضوع که ما نمی‌توانیم دقیقا دلیل وجود یک ابزار را درک کرده و صرفا به یک صورت سرگرمی مانند از آن استفاده کنیم به نظر نمی‌رسد چیزی باشد جز آنکه ما انسان‌های مصرف‌گرایی هستیم. این صرفا در ارتباط با کالاهای فیزیکی نیست، هوش مصنوعی در بازی‌ها، ویدیوهای عجیب و غریب و خیلی دیگر از المان‌های رسانه‌ای نیز استفاده شده که در نهایت تنها ارزش افزوده‌ای را تولید کرده که عملا مفهومی برای کاربر «منطقی» ندارند.

انحصار – یکی از موضوعاتی که واقعا من را می‌ترساند انحصار در امر داده‌هاست. گوگل، مایکروسافت، فیسبوک و… شرکت‌هایی هستند که با پیاده‌سازی الگوریتم‌های هوش مصنوعی داده‌های کاربران را جمع‌آوری کرده و جدای از آنکه برای استفاده‌های تبلیغاتی و تجاری خود از آن‌ها استفاده می‌کنند، از آن داده‌ها به صورت یک جهت دهنده نیز بهره‌برداری می‌کنند. منظور از جهت‌دهنده تا حدی سیستم‌ ارائه پیشنهادات است. برای مثال من از این سیستم در ساوندکلاد استفاده می‌کنم البته استفاده کردن چه عرض کنم بیشتر یک حالت تحمیلی است. با این حال پیشنهادات به نظر می‌رسد که در نهایت براساس یکسری اهداف پیش می‌روند. گاهی اوقات نیز این رویه گرایش منفی داشته و معمولا روی کاربران تاثیر بدی می‌گذارد. برای مثال من هیچوقت متوجه نشدم که چرا باید یکی از علاقه‌مندان شجریان به گروه سِوِن-بند گوش دهد. با این حال اگر نخواهیم از موضوع خارج شویم باید بگوییم که هوش مصنوعی در حال حاضر سیستم‌های انحصارگرایانه‌ی شرکت‌های مختلف را گسترش داده و همچنین در جهت ایجاد یکسری عادت نیز نقش دارند.

اگر بخواهیم در ارتباط با این دسته از موارد بیشتر صحبت کنیم می‌توانیم به مثال‌های بسیار زیادی مراجعه کرده و ساعت‌ها نیز در ارتباط با آن‌ها صحبت کنیم. اما به نظر نمی‌رسد که در پشت تمام تبلیغات و صحبت‌هایی که در ارتباط با شیوه خدمت‌رسانی هوش مصنوعی به انسان می‌شود یک سیستم مثبت و زیبا نشسته باشد. سیستم‌ها و دولت‌ها مجبور هستند تا برای استفاده بیشتر از هوش مصنوعی و دیگر ابزارها برای پیشبرد اهداف‌شان، قالب و دلایل زیبایی از آن‌ها را ارائه دهند. برای مثال سیستم‌های تشخیص چهره که در چین موجود است با ارائه این تعریف شروع به کار خود کرده که می‌خواهد از هرگونه حمله تروریستی و موضوعات مضحکی از این دست جلوداری کند.

هوش مصنوعی مطمئنا می‌تواند خروجی خوبی داشته باشد اما بیایید خودمان را گول نزنیم، بمب اتم در نهایت روی هیروشیما فرود آمد و روزی هم همین موضوع هوش مصنوعی به چنین مسئله‌ای تبدیل خواهد شد.

راهنمای سریع *args و **kwargs در پایتون

*args در پایتون

تصور کنید که شما قصد ساخت یک تابع را دارید که در آن ورودی‌ها خود را با همدیگر جمع می‌کند. ساده‌ترین راه برای تعریف چنین تابعی به صورت زیر خواهد بود:

def mul(x, y):
return x * y

print(mul(10, 5))

اما در این حالت اگر من بیشتر از دو ورودی را وارد کنم چه اتفاقی خواهد افتاد؟ برنامه به من خطا داده و در نهایت کار نمی‌کند. بنابراین من نیاز دارم تابع را به صورتی ایجاد کنم که تعداد مقدارهای ورودی آن به صورت متغیر باشد. بدین معنا که هم بتواند دو ورودی را ضرب بکند، هم بتواند پنج ورودی را و… .

برای انجام چنین کاری می‌توان از آرگومان *args استفاده کرد:

def mul(*args):
return args

print(mul(10,20,30,40))

اگر خروجی قطعه کد بالا را مشاهده کنید یک tuple را خواهید دید. حال برای آنکه عملگر ضرب را روی این موارد اعمال کنیم می‌توانیم از یک حلقه for استفاده کنیم:

def mul(*args):
res = 1
for num in args:
res = res*num
return res

print(mul(10,20))
print(mul(10,20,30))
print(mul(10,20,30,40))

**kwargs در پایتون

تفاوت میان kwargs با args در این است که خروجی را بجای آنکه به صورت tuple برگشت دهد به صورت یک ساختمان داده دیکشنری برگشت می‌دهد. بنابراین شما برای وارد کردن اطلاعات‌تان نیز باید از قاعده key-value پیروی کنید. در غیر اینصورت خطا دریافت خواهید کرد. برای مثال به قطعه کد زیر دقت کنید:

def info(**kwargs):
return kwargs

print(info(‘Arastoo’, ‘Web Development))

خروجی قطعه کد بالا یک typeerorr خواهد بود. برای پر کردن تابع info شما نیاز دارید که به سبک زیر پیش بروید:

def info(**kwargs):
return kwargs

print(info(name = ‘Arastoo’, career= ‘Web Development))

حال می‌توانید به صورت زیر دیکشنری ساخته شده را پیمایش کنید:

def info(**kwargs):
for key, value in kwargs.items():
print(f’{key}: {value}’)

info(name = ‘Arastoo’, career= ‘Web Developer’)

ساخت یک وب اپلیکیشن ساده با استفاده از فلَسک

در میان میکروفریمورک‌های دنیای وب می‌توان گفت که فلسک یکی از محبوب‌ترین آن‌هاست. به همین دلیل تصمیم گرفتم تا یک مطلب کوتاه و در عین حال کاربردی برای شروع کار با فلَسک را بنویسم. برای مطالعه این مطلب به نوشته «ایجاد یک وب اپلیکیشن ساده با پایتون و فلاسک» مراجعه کنید.