چطوری یه مطلب خوب بنویسیم؟ ✍️

چگونه یک مطلب خوب بنویسیم؟

خب، نمی‌خوام خیلی از خودم تعریف کنم ولی انصافا فکر می‌کنم توی نوشتن مطلب و ترجمه اونا اخیرا خیلی خوب شدم! البته من قبلا یه دوره کلاس داستان‌نویسی رفته بودم و کتاب‌های تقریبا زیادی رو مطالعه کردم و در کنار اینها از اونجایی که یکسال میشه که به صورت حرفه‌ای مشغول تولید محتوا و ترجمه هستم، خب کمی هم باید طبیعی باشه! ولی در نهایت این منم و می‌خوام چند نکته خیلی خوب در رابطه نوشتن یک مطلب رو به شما بگم. آماده‌اید؟ بزن بریم. 🙌

یه سری نکات رو قبل از هرچیزی بگم! ببینید من هیچوقت آدمی نبودم که خیلی اصولی و آکادمیک همه چیز رو دنبال بکنم، نمی‌دونم چرا ولی خب همیشه دوست داشتم قبل از اینکه کسی یا چیزی به من موردی رو یاد بده، خودم بهش برسم … البته این مبنی بر خوب بودن یا بد بودن نمیشه ولی خب این ویژگی منه، پس توی این مطلب قصد ندارم چیزهایی رو بگم که همیشه توی کتاب‌ها و… می‌تونید پیدا کنید، اینا چیزهاییه که من با تجربه به دستشون آوردم و صرفا یه اشتراک تجربه باحاله 😉.

محاوره‌ای یا نوشتاری – مسئله این است 🤔


هر وقت می‌رم توی کتاب‌های مربوط به مقاله‌نویسی و مطلب‌نویسی و… می‌بینم که نوشته باید از زبان نوشتاری استفاده کنید. که به نظر من اصلا درست نیست. ببینید، نوشتن مطلب از نظر حالت بیان، نباید برای همه یکسان باشه! شما در ابتدای قضیه باید مخاطب‌تون رو بشناسید، خب مخاطبتون از اون‌ آدم‌های خشک و جدی هستند که اگه بجای شما بگی تو بهشون برمی‌خوره؟ یا نه آدم‌های باحال و ساده‌ای هستند که فقط دنبال این هستن که یه مطلبی رو از نظر محتوایی بخونن و از خوندنش خسته نشن. این یکی از مهمترین دلایل برای انتخاب حالت بیانی هستش. حالا یکی دیگه از موارد، اینه که شما توی مثلا وبسایت‌تون که می‌خواید مقاله ارائه بدید چندتا نویسنده دارید؟ خب یکی از اصلی‌ترین نکات به نظر من برای داشتن یه وبسایت حرفه‌ای اینه که سازگاری و همخوانی وجود داشته باشه، یعنی مثلا یکی از نویسنده‌ها نیاد به صورت محاوره‌ای بنویسه و یکی دیگه‌ای نوشتاری و خیلی رسمی! به نظرم این موضوع به وبسایت صدمه می‌زنه، چرا؟ چون شما با رعایت این مورد دارید برندسازی می‌کنید توی ذهن مخاطبتون، مثلا وقتی می‌گن ارسطو دات‌نت کجاست؟! می‌گه آهان همون وبسایت خشک و مسخره‌ایه که هی مقاله‌هاش از نظر نوشتاری با هم فرق می‌کنه و آدم گیج میشه! -مثال بود فقط جدی نگیرید 😜😁- … پس رعایت همخوانی نیاز داره به اینکه توی وبسایت یک قاعده برای این مورد وجود داشته باشه.

تایپوگرافی درست و حسابی – خیلی مهمه 😏


راستش‌ رو بخواید من خیلی روی این موضوع حساسم، نمی‌دونم چرا ولی احساس می‌کنم خیلی دوست دارم مطلبی رو بخونم یا بنویسم که از نظر ساختاری یه سری المان درست و حسابی برای جستجو کردن درِش رو داشته باشه. مثلا چی؟ مثلا اینکه شما توی مقاله‌تون سرفصل‌ها یا عنوان‌بندی رو درست انجام بدید، مثلا اگه مقاله از ده بخش درست میشه، این بخش ها معلوم باشند نه اینکه صرفا بزاری همینجوری محتوا بره و بیاد. برای اینکار می‌توانید عنوان اصلی مقاله‌تون رو به صورت عنوان در سطح یک یا توی اچ‌تی‌ام‌ال همون h1 قرار بدید و برای بقیه سرفصل‌ها از عنوان‌هایی با درجه بالاتر مثلا h3 یا h4 استفاده کنید. اگه توی یک بخش چندین بخش دیگه رو داشتید باز هم می‌تونید عنوان‌ها رو با درجه بالاتر تا h5 و h6 داشته باشید. به همین خوبی. از خط افقی هم استفاده کنید، بعد از هر عنوان یه خط زیرش بکشید و بعدش متن اصلی در رابطه با اون عنوان رو بنویسید، این خیلی به کاربر یا خواننده‌تون کمک می‌کنه تا بتونه بهتر مطلب رو بخونه و سریع‌تر به اون بخشی که می‌خواد دسترسی داشته باشه.

رعایت علائم نگارشی – اگه خیلی باحالید 😎


شاید فکر کنید که استفاده از علائم نگارشی کار آدم‌های ادیبه و آدم‌های معمولی از اون استفاده نمی‌کنند، ولی راست‌ش رو بخواید من می‌گم این کار، کار آدم‌هایی هستش که باحال و باسوادند، استفاده کردن از یک ویرگول ساده می‌تونه خواننده رو توی درک محتوا خیلی کمک کنه، خیلی جالبه ما توی دانشگاه کتاب‌هایی داریم که ده ساله تدریس می‌شه ولی توشون جدای از نقطه (.) از هیچ چیز دیگه‌ای استفاده نشده و همین موضوع باعث میشه که خوندن کتاب‌ برای دانشجوها سخت‌تر از هرچیزی بشه، بگذریم. در هر حال یکی از بهترین راه‌ها برای استفاده از ویرگول اینه که شما قبل از انتشار مطلب یه بار اون رو بخونید، ببینید توی خوندن خودتون کجاها مکث می‌کنید اون‌ جاها می‌تونید ازش استفاده کنید (البته نه لزوما!) … خیلی موضوع ساده‌ای هستش، یا اگه یه مقاله رو ترجمه می‌کنید و می‌بینید برخی از قسمت‌ها‌ش از علامتی مثل نقطه‌ویرگول استفاده می‌کنه، ببینید چرا داره اینکار رو می‌کنه و خیلی کارهای دیگه. استفاده از ویرگول و نقطه‌ویرگول و… منوط به همین نکته ساده نمیشه، قواعد زیادی پشتشه که می‌تونید توی اینترنت پیدا کنید و بخونید. مثلا کلمه قبل از ویرگول با ویرگول نباید فاصله داشته باشه ولی کلمه بعدش باید داشته باشه و از این حرف‌ها!

پاراگراف‌بندی – چرا که نه؟! 😇


عجیب نیست براتون که دارم این رو می‌گم؟! جدا؟ خب پاراگراف بندی نکته خیلی مهمیه که باید رعایت کنید، وقتی دارید از چیزی تعریف می‌کنید و بعد از اون بحث رو عوض می‌کنید، حداقل باید یه خط بیاید پایین‌تر، شاید این موضوعی باشه که خیلی ساده و پیش پا افتاده‌ست ولی باور کنید، خیلی از مطالبی که من می‌بینم توش رعایت نمیشه و این موضوع من رو عصبانی می‌کنه.

نیم فاصله – اوه پسر دوباره شروع شد! 😅


شما هم فکر می‌کنید دارم مثل مادربزرگ و پدربزرگ‌ها صحبت می‌کنم 😴 نمی‌دونم شاید … نیم‌‌فاصله یکی از عذاب‌ها برای افرادی هستش که یه مدته دارن محتوا تولید می‌کنن و یا کسایی که تازه کارشون رو شروع کردن. برخی وقت‌ها هم افرادی هستند که برای اینکه تعداد کلمات مطلب‌شون بیشتر بشه ازش استفاده نمی‌کنن ولی واقعیت رو بگم اصلا جواب نمی‌ده چون توی هر هزار کلمه ممکنه کلا بیشتر از ۷۰ نیم‌فاصله نداشته باشید. به هر حال. استفاده کردن از نیم‌فاصله به مطلب‌تون زیبایی خاصی رو میده، خیلی شبیه چیزی‌ش می‌کنه که مینیمال و تمیز نوشته یا طراحی شده. به همین دلیل خیلی پیشنهاد می‌کنم از نیم‌فاصله استفاده کنید، البته خیلی وقت‌ها به شخصه خودم توی اون ۷۰ نیم‌فاصله که گفتم تعداد کمی‌ش رو رعایت نمی‌کنم. مثل همین مطلب، مطمئنا برخی قسمت‌هاش رو می‌تونید پیدا کنید که رعایت نکردم. زبان استاندارد فارسی از این حالت به سادگی پشتیبانی می‌کنه، با خوندن صفحه ویکی‌پدیا کیبورد فارسی این موضوع می‌تونید چیزهای خوبی رو متوجه بشید.

از ایموجی استفاده کنید – اوه پسر شوخی‌ت گرفته؟ 🙄🤪


جدی گفتم؟! خب بزارید بهتر بگم! اگه یه وبلاگ دارید و می‌خواید کاربراتون رو حفظ کنید، باید بگم که این مسئله خیلی جدیه. ببینید خواننده جدای از محتوا به یه چیزهایی نیاز داره که معتاد وبسایت‌تون بشه! نه وارد روزمرگی‌شون بشه البته! (در مورد این قضیه توی یه نوشته دیگه حرف می‌زنم). ایموجی یکی از اون چیزهاست که به وبسایت‌تون نشاط میده، مطالبتون رو از حالت خسته‌کننده بیرون میاره و سعی داره که با مخاطبتون تعامل برقرار کنه. خیلی از سیستم های مدیریت محتوا و مرورگرها از این قابلیت پشتیبانی می‌کنند پس چرا شما ازش استفاده نمی‌کنید؟! مطمئنا این ایموجی‌ها صرفا برای شبکه‌های اجتماعی و چت کاربرد نداره، می تونید توی وبلاگ‌تون ازش استفاده کنید و یه نکته دیگه! هیچ‌وقت هیچ‌وقت از ایموجی توی نوشتن مقالات رسمی، متن‌هایی که قراره چاپ بشه و موضوعاتی مانند این استفاده نکنید، من یه بار تجربه‌ش رو داشتم، از من گفتن 🤕.

تصویر می‌تونه به محتواتون مفهومی فراتر بده – شک ندارم 💪


یه مطلبی رو داشتم می‌خوندم که می‌گفت یه تصویر می‌تونه بیشتر از هزاران کلمه برای مخاطب شما مفهوم داشته باشه و واقعیت هم همینه! استفاده از تصویر توی مطالبتون خیلی مهم و کاراست که باید همیشه بهش توجه کنید. فک کنم این موضوع خیلی واضحه پس نمی‌خوام خیلی روش تمرکز کنم.

استفاده از یک لایسنس – واو = WOW 😍


یکی از موضوعاتی که وقتی وبلاگ‌نویسی رو شروع کردم همیشه توی ذهنم بود این بود که خب من می‌خوام یه سری مطلب بنویسم (تولید کنم) و بعد منتشرشون کنم (عرضه کنم) خب این مطالب من باید مطابق با یک سری قواعد منتشر بشه! این بود که به فکرم رسید از یک لایسنس استفاده کنم. و چی بهتر از Creative Commons ؟ اگه به پایین صفحه مراجعه کنید می‌بینید که نوع لایسنس هم نوشته شده. البته شما می‌تونید برای مطالب مختلفتون از لایسنس‌های مختلفی استفاده کنید که این کار کاملا شخصی و بسته به خودتونه.

Strong و Emphasized  و Underline رو فراموش نکنید – تموم نشد؟! 😤


باز هم یه موضوع ساده … باید به بعضی‌ها بگم که آقااااا باور کن این المان‌ها رو الکی نذاشتن هان! گذاشتن که من تو ازشون استفاده کنیم. وقتی می‌خوای روی یه موضوع تاکید داشته باشی و حالت‌های دیگه از این المان ها استفاده کن. باور کن وقتی یه قسمتی توی متن‌ت با اکثریت متن‌ت تفاوت ظاهری داشته باشه می‌تونه تاثیر خیلی زیادی بذاره. پس از این المان‌ها برای کلفت کردن متن، کج کردنش و زیرخط‌دار نمودنش بهره نمایید😆.

منابع رو بنویسید – معمولا نمی‌کنیم چون متقلبیم؟! 🤐


می‌تونم راجع به بخش دوم عنوان بالا یه ساعت حرف بزنم … ولی بیخیال! باور کنید اگه توی آخر نوشته‌تون منابع رو بنویسید خیلی به محتواتون ارزش می‌ذارید. این کار خیلی خوبیه و هیچوقت نباید ازش صرفنظر کنید. خیلی ها از این کار می‌ترسند چون فکر می‌کنن خیلی جذاب میشن اگه این کار رو نکنن ولی من بهت می‌گم یه ابلهِ متقلب.

خلاصه ساده:

خب به نظر من این موضوعات خیلی ساده و خیلی کلی هستند، البته باور کنید این‌ها چیزهایی نیستند که خیلی وقت‌ها شما باید روی یه کاغذ بنویسید و وقتی مقاله‌تون رو می‌نویسید همش بهش فکر کنید، اگه صرفا به کارتون اهمیت بدید و با عشق و علاقه کارتون رو به جلو ببرید می‌دونید چیکار کنید. روی مطلب‌نویسی عجله نکنید، ما هیچوقت توی مطالب‌مون نباید انقدر روی تعداد زیاد مطالب تمرکز کنیم بلکه بهتره که روی کیفیت‌شون تمرکز کنیم. خیلی از وبسایت‌های ایرانی رو سراغ دارم که روزی ۴ تا مطلب منتشر می‌کنن خب انصافا زیاده! وقتی شما هزارتا مخاطب دارید و مطالبتون هرکدوم ۱۰۰ تا بازدید می‌خوره بدونید که دارید اشتباه می‌رید، مخاطب مطالب علمی دوست نداره که توی یه روز ۴ تا موضوع رو یاد بگیره، دوست داره که یه مطلب رو کامل یاد بگیره، وظیفه وبسایت‌های خبری هستش که روزی ۴ یا بیشتر مطلب بزارند نه یک وبسایت آموزشی یا چیزهایی از این قبیل. پس بهتره که چه به عنوان یک مدیر یا چه به عنوان یک نویسنده روی کیفیت و اصول درست محتوا کار کنید تا اینکه روی تعدادشون. موفق و شاد باشید. 😍😍

منبع تصویر اصلی مطلب 🖼️

باگ‌های سخت‌افزاری Spectre و Meltdown

باگ‌های تراشه سی‌پی‌یو

دو روز پیش بود که مطلب «در مورد باگ های اسپکتر و ملت‌داون مطالب دست اول بخونین» رو توی وبلاگ جادی -همه می‌شناسنش‌ یه آدم باحاله 🙂 – خوندم … یه سری باگ که مربوط میشه به مهمترین قسمت سخت افزاری یک کامپیوتر که اون هم سی‌پی‌یو هستش. توی لینکی که بالا گفتم جادی زحمت کشیده چند تا لینک خوب رو قرار داده.

من خیلی راجع به این قضیه دوست داشتم چیزهایی دستگیرم بشه و بفهمم که چیه به این خاطر چندتا جستجو کردم و به نظر مباحث کمی پیچیده بودند ولی یه ویدیویی از شرکت رد‌هت پیدا کردم که به صورت ساده در رابطه با این موضوع توضیح داده بود که منم به صورت ساده می خوام بگم که قضیه از چه قراره!

اسم این دو تا باگ جدید Spectre و Meltdown هستش و سعی دارند که از طریق اون بتونن اطلاعات مهم رو از کاربران بدزدن، خب این کار چطوری صورت می‌گیره، برای اینکه این موضوع رو متوجه بشیم باید به یکی از تکنیک های بهینه سازی پردازنده ها اشاره کنیم به اسم Speculative execution … موضوع‌ش تقریبا پیچیده است اما اگه به صورت ساده بگیم، سی‌پی‌یو توی این تکنیک داره سعی می کنه که یکسری فرایند یا وظیفه رو قبل از اینکه فراخونی بشند از طرف کاربر، مستقلا آماده فراخونی‌ش کنه، مثلا میگه آقای ایکس هر روز ساعت ۸ فلان برنامه رو اجرا میکنه، خب من میام ساعت ۷:۵۹ برنامه رو اجرا می‌کنم -تقریبا- و اون رو راس ۸ زمانی که کاربر درخواست کرد سریع بهش میدم … خب حالا به این فکر کنید که اگه یه روز این مسئله ساعت ۸ توسط کاربر فراخونی نشه، خب در اون صورت اطلاعات به بخشی از حافظه توی حال کش شدن قرار می‌گیره، جایی که هیچ لایه امنیتی نداره … خب این موضوع چرا مهمه، از اونجایی این موضوع مهمه که توی این قسمت ممکنه اطلاعات ورود، کارت های اعتباری و… نگه داری بشه و این بدون هیچ امنیتی هستش! خب بازم مهم نیست، چون اون قسمت هیچ راه دسترسی نداره! و اینجاست اشتباه، این باگ‌ها دستگاه های متعددی از موبایل، تبلت، لپ‌تاپ، کامپیوترهای دسکتاپ و حتی کلود… رو در بر می‌گیره، خب این دستگاه ها در طول روز به صورت منابعی اشتراکی در سراسر اینترنت با همدیگه ارتباط برقرار می‌کنن پس یه روش برای دسترسی بهشون هست، این دو تا باگ به نفوذگر این امکان رو میده که بتونه وارد این دستگاه بشه و اطلاعات اون قسمت که کش شده یا بهتر بگیم -فضله یک پروسس انتظاری اشتباه «عجب اسم مزخرفی از خودم درآوردم» – بوده رو دریافت می‌کنه. به همین باحالی و فانی! انتظار میره که این موضوع توی سال ۲۰۱۸ یکی از داغ‌ترین موضوعات باشه برای موضوع دنیای امنیت و … . البته با این مثالی که من گفتم شاید ماجرا به صورت تئوری باشه. این ویدیو و این ویدیو کمی تکنیکی‌تر توضیح می‌دن.

ولی من دیروز توی مجله economist یه مقاله پیدا کردم با این مفهوم که چرا عیب‌های سخت‌افزاری خیلی بد هستند یا اینکه فقط بد هستند! که لینک اصلی اون مطلب رو آخر این نوشته گذاشتم. در هر حال مقدمه چینی زیادی کرده بود که من فقط بخش آخرش رو دوست داشتم ترجمه کنم و ببینیم که چرا واقعا عیب داشتن توی سخت افزار انقدر سخته! به دو دلیل اشاره کرده بود:

۱- سخت افزار بخشی اساسی از هر کامپیوتری هستش و در کنار این نرم افزار تقریبا فقط مجموعه ای از دستورالعمل هاست که به کامپیوتر داده میشه. و عموما بخش سی‌پی‌یو اون رو اجرا می کنه و به درستی یا با مشکلاتی در هر حال خروجی رو به ما برمی‌گردونه یا اینکه روی بخشی اعمال‌ش می‌کنه. اگر این بخش یعنی سخت افزار نتونه به درستی کار کنه یعنی هیچی دیگه، همه چی از بین میره.

۲- تعمیر دستگاه های فیزیکی به صورت ریموت معمولا کار خیلی دشوارتری نسب به یک نرم افزار هستش. بعضی وقت ها این حالت کاملا غیر ممکن میشه. برنامه های نرم افزاری که باگ دارن در نهایت دوباره نوشته میشن و توسط توسعه دهنده نسخه جدیدی ازش توی اینترنت منتشر میشه، اما خیلی وقت‌ها برای رفع یک باگ از یک تراشه سی‌پی‌یو نیازمند دوباره طراحی کردن اون هستش. شاید این حالتی باشه که برای رفع مشکل Meltdown و Spectre هم نیاز هستش. اجتناب کردن از خطرِ Meltdown شاید با بروزرسانی پچ سیستم عامل یا اینکه هسته سیستم عامل رو آپدیت کنیم شاید ممکن باشه اما این موضوع هم نمیتونه واقعا مسئله رو به درستی حل کنه.

در هر حال محققان امنیت و … در حال درست کردن این وضعیت هستند، وضعیتی که شاید در نهایت تنها را درست شدن اون طراحی مجدد میلیون ها تراشه سی‌پی‌یو باشه.

منبع این قسمت آخر economist

 

 

Accessibility رو جدی بگیرید!

خیلی عجیبه برام که خیلی چیزها رو می‌بینیم و همینطور ساده از کنارشون رد می‌شیم، مثلا همین دیروز، یکی کنار خیابون وایستاده بود از مردم می‌خواست که کمک‌ش کنند بره اونطرف خیابون، چشما‌ش نمی‌دید، همه مردم همینطوری رد می‌شدن، یعنی یه نفر اون‌جا نبود که یه دقیقه وقت‌ش رو برای کمک به یه انسان بزاره!؟ واقعا نیست! بعضی وقت‌ها واقعا آدم عصبانی میشه! موضوع ناتوانی و معلولیت جدای از دنیای واقعی توی دنیای مجازی هم مشاهده می‌شه! خب درک‌ش هم خیلی ساده ست، یه آدم که مشکل بینایی یا شنوایی داره حق نداره از تلگرام مثلا استفاده کنه؟ این آدم مگه کنکور نمیده؟ مگه مجبور نیست توی یه سایت ثبت نام کنه؟ مطمئنا این کار‌ها رو می‌کنه، چرا ما باید همچین نگاه عجیب و غریبی نسبت به یکی که نمی تونه راه بره داریم؟

همواره Accessibility را جدی بگیرید.یکی از موضوعاتی که مدت‌هاست در رابطه با اون مطالبی رو می‌خوانم موضوعی هستش به اسم Accessibility که شاید ترجمه خوب فارسی‌ش بشه «امکان دسترسی‌ داشتن» یا مثلا «دسترسی‌پذیری». خب در حقیقت اینکه ترجمه‌ش چی میشه مهم نیست مهم اینکه مفهوم‌ش رو درک کنیم. ببینید Accessibility داره اشاره می‌کنه به اینکه باید یک محصول یا یک فرآورده فیزیکی یا مجازی رو طوری طراحی بکنیم که هر فردی با هر سطح از توانایی بتونه از اون استفاده کنه، در واقع میشه گفت یکی از شعارهاش «طراحی برای همه مردم نه بیشترشون» هستش. چنین موضوعی بسیار به کمی در فرایند تولید یک محصول دیده میشه و این موضوع خیلی بده! خیلی بد. برای مثال وبسایت‌ مهمی رو در نظر بگیرید که تمام شهروندان یک کشور باید از اون استفاده کنند، خب این وبسایت باید طوری باشه که هرکسی با هر سطح از مثلا توانایی بینایی تا حدی که امکان داره ازش استفاده کنه. بزارید یه مثالی بیارم. تصور کنید یک فردی کور رنگی داره یا یه مشکل دیگه در زمینه بینایی، خب وبسایتی که ایجاد میشه باید از ابتدا روی انتقال محتوا برای همه تمرکز کنه تا اینکه وبسایت رو رنگی رنگی و باشکوه (اصطلاح مسخره) نشون بده. پس این موضوع باید به خوبی در نظر گرفته بشه، یا اینکه وقتی یک فردی توانایی کار با یک ماوس رو نداره، باید سعی کنید که کاوش در وبسایت رو با استفاده از کیبورد برای چنین فردی مهیا کنید. این‌ها موضوعات خیلی ساده و در عین حال مهمی هستند که باید به اون‌ها اشاره بشه.

شما تصور کنید انجام یک کار ساده مثل قرار دادن خاصیت alt برای تصاویرتون می‌تونه تاثیر خیلی زیادی روی دسترسی‌پذیری وبسایت‌تون داشته باشه. خیلی موضوع ساده‌ای هستش پس. از این جهت خاصیت alt مهمه که برخی از افراد برای اطلاع از محتوای وبسایت از برنامه هایی مثل Screen Reader استفاده می کنن، چنین برنامه هایی متن‌های داخل یک صفحه رو برای کاربری که نابینا هست، می‌خونه، خب اگه این برنامه به یه تصویر برسه چی؟! میره اسم تصویر رو می‌خونه مثلا 1.jpg که کاملا بی مفهومه… ولی بجای این موضوع می تونید از خاصیت alt استفاده کنید که خیلی بهتر و جذاب‌تره!

حالت‌های مختلف دیگه‌ای هم وجود دارند که می تونید توی اینترنت پیدا کنید. فقط بدونید که معلولان هم بخشی از این جهان هستند و این حق اوناست که بتونن همونطور که ما از ابزارها استفاده می‌کنیم استفاده کنند. اگه می‌خواید مطالعه بیشتری روی این زمینه داشته باشید من یه سری لینک‌ها رو که قبلا مطالعه کردم براتون میزارم تا ازشون استفاده کنید:

 

ویدیوکست: لینوکس (یک): ویدیوکست ۱۹ دستور ساده ترمینال

خب ماجرا از چه قراره، توی مطلب «به به! قسمت ویدیوکست رو راه‌اندازی کردم 🤓» گفتم که یه کانال یوتیوب راه‌اندازی کردم و اون‌جا یه پلی‌لیست رو ایجاد کردم به اسم ویدیوکست📹 که اونجا می‌تونید ویدیوهای تقریبا آموزشی و باحال وبلاگ رو ببینید. به عنوان اولین ویدیو تصمیم گرفتم که آموزش کار با ۱۹ دستور ساده ترمینال لینوکس رو ضبط کنم. البته قرار بود این ۱۹ دستور رو به صورت نوشتاری بنویسم ولی خب احساس کردم خیلی خسته کننده میشه، یه مطلب رو هم قبلا در  مطلب «لینوکس (یک) 🐧: دستور pwd و cd» منتشر کردم ولی خودم خیلی جذابش ندونستم یا بهتر بگم خواب آور بود 😴 … لینوکس جذابه نباید اینجوری باشه ☺️.

برای دیدن ویدیو می‌تونید به این آدرس برید.

شاد باشید 😍